Czysty propolis jest doskonałym środkiem bakteriobójczym, odkażającym, maź, która pozostaje na gazie stanowi skuteczny środek do smarowania chorych miejsc. Trudniejsza do wyleczenia jest grzybica paznokci, ponieważ grzyby lokują się w macierzy paznokcia. Lekarze najczęściej go usuwają, co jest bolesne dla pacjenta. Wskazane jest stosowanie tzw. diety przeciwgrzybiczej, która opiera się zwłaszcza na ograniczeniu udziału węglowodanów prostych i produktów zawierających drożdże w codziennym jadłospisie. Zaleca się także spożywanie w ciągu doby około 2 l płynu. W grzybicy przełyku dużą rolę ma leczenie naturalne. Ryc. 1. Typowe okrągłe zmiany łuszczące się u psa zakażonego Microsporum canis 8 Ryc. 2. Zmiany na pysku psa zakażonego Microsporum (Nannizzia) persicolor 8 Ryc. 3. Dermatofitoza wokół pazura kota 8 Ryc. 4. Zmiany na twarzy u kota zakażonego Microsporum canis 8 Ryc. 5. Pozytywne badanie lampą Wooda 9 Ryc. 6. Zainfekowana sierść 3 minuty. Roztocza mogą pojawić się w kocich uszach, stając się uporczywym schorzeniem, któremu towarzyszy świąd i bóle głowy. Wczesne ich wykrycie pozwoli zapobiegać irytującym dolegliwościom. Istnieje wiele chorób i dolegliwości, które mogą sprawić, że Twój pupil będzie zmagać się z dyskomfortem i bólem. Grzybica pachwin - domowe sposoby Wielu pacjentów, którzy zauważają u siebie pierwsze objawy grzybicy pachwin, szuka sposobów na poradzenie sobie z nimi na własną rękę. Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku takich schorzeń jak właśnie grzybica pachwin, leki bez recepty czy zastosowanie jakichkolwiek ziół, nie przyniosą makalah hormat dan patuh kepada orang tua dan guru. Grzybica u kota jest inaczej nazywana dermatofitozą. Jest to powierzchowne zakażenie grzybicze włosów, skóry i pazurów. Niestety grzybica kota jest mocno zaraźliwa. Bardzo rzadko doprowadza co prawda do poważnych powikłań, ale absolutnie nie można jej lekceważyć, przede wszystkim ze względu na komfort życia zwierzaka. Pojawia się na każdym etapie życia kota, choć nie można zaprzeczyć, że najczęściej obserwuje się ją u kociąt i starszych osobników (z uwagi na słabą odporność). Zmiany mogą przypominać inne choroby, dlatego kocia grzybica nie jest zawsze od razu dobrze zdiagnozowana. Niemniej jednak jeśli zauważysz u Twojego kota łyse placki, grudki, czy krostki, a także zwiększoną ilość łoju na sierści, koniecznie udaj się z nim do weterynarza, ponieważ Twojego pupila może męczyć grzybica. Przyczyną są oczywiście grzyby. Najczęściej występujące to te z rodzaju Microsporum lub Trichophyton. Do zarażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt z innym zarażonym osobnikiem. Jest możliwe przeniesienie zarodników grzybów ze środowiska, np. przez kontakt z legowiskiem, na którym wcześniej spał chory mruczek. Najczęściej jednak sam kontakt z chorobotwórczymi czynnikami nie jest wystarczające. Dodatkowo zakaźne zarodkami muszą pokonać jeszcze wszystkie obronne mechanizmy mruczka, takie jak: Mikroflorę skóry – czyli wszystkie maleńkie drobnoustroje, które żerują na jej powierzchni, ale nie są chorobotwórcze. Ludzie również mają na powierzchni skóry mnóstwo grzybów i bakterii. Dla organizmu kota nie stanowią one zagrożenia, ale dla grzybów są zdecydowanie konkurencją. Komórki wrodzonej odporności – chronią one kota przed rozwinięciem się infekcji – rozpoznają wszystkie drobnoustroje i kierują przeciwko nim odpowiedź immunologiczną. Warstwę łoju – izoluje ona powierzchniową warstwę skóry od środowiska, chroniąc ją przed czynnikami zewnętrznymi. Grzybica kota – które koty najczęściej chorują? Najbardziej narażone są koty, które żyją w dużej populacji lub mają dość częsty kontakt z obcymi kotami. Najczęściej są to zwierzęta w schroniskach dla bezdomnych zwierzaków, czy koty, które biorą udział w wystawach dla kotów. Tak jak wspomniałam wcześniej, na grzybicę o wiele częściej chorują starsze koty i kocięta z uwagi na osłabioną odporność. Bardziej narażone będą też takie mruczki, które cierpią na choroby upośledzające ich układ immunologiczny (np. białaczkę kotów) lub przyjmują leki, które mogą osłabiać ich odporność. Niektóre rasy kotów są również bardziej narażone na zarażenie od innych. Jakie to rasy? Należą do nich wszystkie koty ras długowłosych, w szczególności koty himalajskie i persy. Zakażeniu sprzyja również stres, a jak wiadomo, koty go bardzo dobrze maskują. Stres może być związany z wieloma czynnikami. Na przykład z remontem mieszkania, czy przeprowadzką. Grzybica skóry u kota – leczenie Grzybicze zakażenie obejmuje przede wszystkim zrogowaciałe części włosów, pazury i rzadziej powierzchniową warstwę skóry. Objawy niestety nie zawsze są charakterystyczne. Najbardziej typowa zmiana powinna wyglądać jak pierścieniowate wyłysienie z łuszczeniem. Jednak zmiany mogą ograniczać się do odbarwień lub rumienia na skórze. Najczęściej grzybicę u kota lokalizuje się w okolicy głowy (grzybica uszu u kota), na łapkach, na brzuchu, ogonie, grzbiecie i po bokach ciała. Choroba szybko postępuje, właśnie dlatego obszar, na którym obserwuje się objawy, może się niestety nieustannie powiększać. Co ciekawe, grzybicze zakażenie skóry u kotów nie powoduje świądu, dlatego koty nie powinny się drapać. Warto wiedzieć, że grzybica może występować równolegle z infekcją bakteryjną lub inwazją pasożytniczą. Wtedy faktycznie pupil może zacząć się drapać, wylizywać, a nawet gryźć zainfekowane miejsce. Grzybica u kota leczenie Leczenie trzeba niestety zacząć od ostrzyżenia kota na krótko. Pomoże to w ograniczeniu rozprzestrzeniania się grzybów do środowiska i zwiększy skuteczność preparatów, takich jak maści stosowane miejscowo. Często można znaleźć w google zapytania pt. ‚grzybica u kota domowe sposoby”, ale zapewniam, że leczenie tej choroby na własną rękę jest nie tylko męczeniem kota, ale też stratą czasu i nerwów. Weterynarz najlepiej i najskuteczniej dobierze odpowiednie leki. Zazwyczaj są to płukanki z rozcieńczonej cieczy kalifornijskiej, mikonazolu z chlorheksydyną. Przeciętnie stosuje się je raz lub dwa razy w tygodniu. Inną opcją są szampony z ketokonazolem lub klimbazolem. Leczenie miejscowe grzybicy powinno być wspomagane lekami, które należy podawać razem z karmą. Dobre wyniki uzyskuje się też po stosowaniu itrakonazolu. Oczywiście warto rozszerzyć leczenie o więcej, niż same leki. Podejście do leczenie grzybicy powinno być holistyczne. Dlatego warto zadbać również o wysokiej jakości żywienie i małą ilość stresu. Uzbrój się w cierpliwość. Samo leczenie może potrwać od kilku tygodni do nawet kilku miesięcy. Jest to zależne od rodzaju grzybów, ale też odporności kota. Ogromnie ważna jest gruntowna dezynfekcja środowiska, w którym żyje chory kot. Wszystkie kąty muszą być dokładnie odkurzone, pościel wyprana w wysokiej temperaturze, a tapicerka i dywany wyczyszczone. Chodzi o to, by jak najbardziej ograniczyć ilość zarodników w otoczeniu. Grzybica od kota u ludzi – leczenie? Czy człowiek naprawdę może się zarazić? Grzybica skóry mruczka jest dość złożonym problemem, który niestety może być zagrożeniem dla innych domowników, nie tylko tych chodzących na czterech łapach. Dermatofitoza jest chorobą, która może przenosić się z kota na człowieka i inne zwierzaki lub na odwrót – my możemy zarazić grzybicą nasze koty. Jednak ryzyko zarażenia się od mruczka jest naprawdę minimalne. Grzyby musiałyby pokonać barierę ochronną skóry i przebić się przez nasze drobnoustroje, co wcale nie jest tak łatwe. Nieco bardziej mogą być narażone dzieci i osoby starsze, ponieważ tak jak w przypadku kociąt i kotów seniorów, mają gorszą odporność. W razie jakichkolwiek wątpliwości, warto skonsultować się z weterynarzem i lekarzem rodzinnym. Zapisz się na newsletter! Jak dbać o sierść kota? Szczotkowanie kota jest podstawową czynnością w pielęgnacji. Koty długowłose wyjątkowo potrzebują pomocy właściciela. Szczotkowanie należy do jednej z obowiązkowych czynności posiadaczy kotów (oczywiście pomijając rasy bezwłose), którą należy wykonywać regularnie. Jest to również dobry sposób na wytworzenie więzi między Tobą a Twoim pupilem. Niestety, wiele kotów bardzo nie lubi tej czynności, dlatego warto przyzwyczajać je już od małego, aby nie sprawiało to aż tak dużego problemu w przyszłości. Ważne, abyś od samego początku zadbał o to, żeby szczotkowanie kojarzone było z czymś przyjemnym dla Twojego pupila. Oczywiście najmniej problemu jest z rasami krótkowłosymi, gdzie futro wystarczy przeczesać raz lub dwa razy na dwa tygodnie. Koty o długiej sierści wymagają znacznie częstszej pielęgnacji i szczotkowania. Szczotkowanie jest bardzo ważną czynnością, której nie powinno się pomijać nawet u ras krótkowłosych. Pielęgnacja sierści to bardzo ważny element opieki nad kotem. Czyszczenie uszu kota Koty potrafią samodzielnie zadbać o prawidłową higienę uszu. W ramach profilaktyki wystarczy, że będziesz regularnie kontrolował ich stan raz w miesiącu. Do czyszczenia kocich uszu możesz użyć płynnej parafiny, która dostępna jest w każdej aptece. Wystarczy użyć 2-3 krople parafiny bezpośrednio nałożonej na zewnętrzną część małżowiny ucha, a następnie delikatnie rozprowadzić ją palcami po wewnętrznej części małżowiny. Czyszczenie kocich uszu może okazać się koniecznością, przede wszystkim, jeśli mamy do czynienia z kocią chorobą. Bardzo często spotykaną kocią przypadłością jest świerzbowiec uszny. Pojawia się on zwłaszcza u kotów wolno żyjących. W przypadku, gdy kot miał już wcześniej problemy zdrowotne z uszami lub ma obniżoną odporność, kontrolę czystości warto przeprowadzać częściej. Twój kot może mieć większą tendencję na choroby uszu. Zlekceważenie pierwszych objawów może doprowadzić do grzybicy lub infekcji bakteryjnej. W sklepach zoologicznych są gotowe preparaty do przemywania uszu w formie płynu i żelu, które mogą zawierać różne substancje dodatkowe, które wzmacniają podrażniony chorobą naskórek. Po gotowe preparaty warto sięgnąć, kiedy Twój kot ma nawracające problemy z uszami. Oczywiście w przypadku czyszczenia uszu, jak i innych zabiegów pielęgnacyjnych, im szybciej wprowadzisz kota do tej czynności, tym więcej zaoszczędzisz mu stresu. Czyszczenie kocich zębów Pielęgnacja i higiena jamy ustnej kota powinna być przeprowadzana systematycznie. Odkładająca się płytka nazębna z biegiem czasu zmienia się w kamień, który może spowodować bolesne stany zapalne dziąseł. Mycie kocich zębów może być dla Ciebie wyzwaniem, dlatego najlepiej powoli oswajać kota ze szczoteczką do zębów. Kocie zęby również wymagają odpowiedniej pielęgnacji. Jak umyć kotu zęby? Do czyszczenia zębów najlepiej wybrać miękką szczoteczkę dla dzieci (lub specjalistyczną ze sklepu zoologicznego) oraz pastę, która jest przeznaczona dla kotów i rekomendowana przez weterynarzy. W żadnym przypadku nie należy stosować pasty przeznaczonych do ludzi, ponieważ zawierają one fluor. Czyszczenie zębów powinno odbywać się codziennie, a w przypadku silnego protestowania przez kota można posłużyć się innymi sposobami. Na rynku znajdują się specjalistyczne karmy i smakołyki, które dzięki swojej strukturze ścierają miękki osad nazębny. Nie powinieneś podawać ich zbyt często, ponieważ są kaloryczne i mogą doprowadzić do nadwagi u Twojego pupila. W sklepach zoologicznych można spotkać żele do aplikacji na zęby lub płyny i proszki, które dodaje się do miseczki z wodą. Funkcję oczyszczającą zęby ma również surowe i trudne do przegryzienia mięso. Jak obcinać kocie pazury? Koty drapią (i przy okazji niszczą meble w mieszkaniach), aby skrócić pazury, które nieustannie rosną. Kot niewychodzący nie ma możliwości ścierania swoich ostrych pazurów w naturalnym środowisku. Najlepszym rozwiązaniem jest kupno drapaka, ale nie każdy kot będzie z niego chętnie korzystał. Niedostateczne ścieranie przez kota pazurów może prowadzić do ich przerostu. Z kolei przerośnięte pazury utrudniają swobodne poruszanie. Zdesperowany kot może szukać mebli w Twoim mieszkaniu, aby zwalczyć swój problem. Nieobcinanie pazurów może prowadzić do powstania poważnych zmian zapalnych opuszek kończyn u kotów. Warto przyzwyczaić kota do obcinania pazurów, gdy jest jeszcze młody. Naukę najlepiej rozpocząć od oswojenia kota do mocniejszego dotyku jego łapek i nacisku na opuszki. Najwygodniej będzie, jeśli posadzisz kota na Twoje kolana. Chwyć jedną z łapek i delikatnie naciśnij opuszek. Widoczne będą dwie części pazura. Bliższa skóry naszego kota (ciemniejsza) jest ukrwiona i pod żadnym pozorem jej nie obcinaj. Sprawnym ruchem ścinasz lekko przezroczysty fragment kociego pazura - zawsze pod kątem prostym. Do obcinania powinieneś użyć wyłącznie specjalnych nożyczek, cążek lub gilotyny, które dostępne są w sklepach zoologicznych. W trudnych przypadkach, gdy Twój kot znacząco protestuje lub pojawią się wątpliwości, w jaki sposób to zrobić, możesz udać się do weterynarza, który z pewnością pomoże Ci w tej czynności. Jaką karmę wybrać dla najbardziej wymagających futrzanych przyjaciół? Kąpiel kota Koty znane są z tego, że nie przepadają za kąpielami, jednak nie można tego uogólniać, ponieważ każdy z nich jest inny. Niektóre mruczki, wręcz uwielbiają moczyć się w wodzie i sprawia im to ogromną przyjemność. Większość kotów nie potrzebuje kąpieli, chyba że są do tego wskazania zdrowotne lub w innych wyjątkowych sytuacjach, takich jak brud, z którym kot sam sobie nie poradzi (resztki jedzenia, brud na grzbiecie). Szampon dla kota należy dobrać do jego indywidualnych potrzeb i wymagań. Istnieje wiele szamponów do specjalnej pielęgnacji, które zawierają olejki i powodują, że sierść jest miękka i delikatna w dotyku. W sklepach dostępne są również szampony owadobójcze lub lecznicze. Przy wyborze szamponu należy zwrócić uwagę na to, aby miały w składzie naturalne olejki, proteiny i witaminy. Warto też sprawdzić czy szampon ma działanie antystatyczne i czy ułatwia rozczesywanie sierści. Ciekawym i alternatywnym rozwiązaniem jest suchy szampon. Jego formuła nie wywołuje u kotów tak drastycznej reakcji, jak kontakt z wodą. Suchy szampon doskonale radzi sobie z nieprzyjemnym zapachem. Co neutralizuje zapach moczu kota? Koci mocz ma bardzo intensywną woń. Nie jest to dużym problem, kiedy Twój zwierzak wie, jak korzystać z kuwety. Niestety, czasem kot załatwia swoją potrzebę fizjologiczną w innym miejscu, co jest zazwyczaj dość kłopotliwe. Usunięcie nieprzyjemnego zapachu, nie jest łatwe, ale sklepy zoologiczne oferują wiele preparatów, które mogą Ci w tym pomóc. Istnieje również wiele domowych sposobów na walkę z nieprzyjemną wonią. Jedną z takich substancji jest woda utleniona. Jest ona dość skutecznym produktem, ale może doprowadzić do odbarwienia tkaniny, na którą jest stosowana. Pomocny może okazać się także sok z cytryny lub ocet z niewielkim dodatkiem wody. Do neutralizowania zapachu np. z kanapy czy dywanu zaleca się użycie sody oczyszczonej, którą należy wysypać bezpośrednio na plamę, a następnie zabrudzoną sodę odkurzyć. Do usuwania zapachu z dywanu warto wypróbować gorące mleko, które w garnku należy podstawić pod dywan, dokładnie w tym miejscu, gdzie kot się wypróżnił. Istnieje wiele sposobów walki z nieprzyjemnych zapachem kociego moczu. Warto wypróbować kilka i wybrać najlepszy. W przypadku, gdy domowe sposoby zawiodą, po pomoc należy udać się do sklepu po profesjonalne środki neutralizujące zapach kociego moczu. Neutralizatory zapachu znajdziesz w postaci proszku lub w sprayu. Oprócz usunięcia niechcianego zapachu neutralizatory pomogą pozbyć się plam po moczu. Dodatkowo zawarte w nich substancję także zniechęcą Twojego kota do ponownego oddawania moczu w tym miejscu. Warto wypróbować różne sposoby walki z nieprzyjemnym zapachem moczu kota i wybrać ten najlepszy. Postaraj się również określić przyczynę, dlaczego Twój podopieczny nie załatwia swoich potrzeb fizjologicznych w wyznaczonym przez Ciebie miejscu. Podsumowanie Decydując się na posiadanie kota, powinieneś poświęcić mu odpowiednią ilość uwagi i zadbać o jego higienę. Warto regularnie kontrolować wygląd uszu, zębów czy sierści. Ich stan jest pierwszą wskazówką dla Ciebie ich potencjalnego stanu chorobowego. Zignorowanie pojawiających się symptomów może doprowadzić do rozwinięcia się infekcji, a w następstwie do poważnych powikłań zdrowotnych. Oczywiście nie każdy kot lubi wodę czy szczotkowanie zębów. Dlatego ważne, aby od jak najmłodszego wieku delikatnie i stopniowo przyzwyczajać go do zabiegów pielęgnacyjnych, by w przyszłości były dla niego, jak i dla Ciebie komfortowe. W ekstremalnych przypadkach można skorzystać z rozwiązań oferowanych przez sklepy zoologiczne i weterynarza. Pamiętaj o jednym, że zadbany kot, to zdrowy i szczęśliwy kot! Czym jest kichanie? Kichanie u kota jest odruchem obronnym – gwałtowną reakcją organizmu na zanieczyszczenia znajdujące się na powierzchni górnych dróg oddechowych, konkretnie nosa. Kichanie kota We wnętrzu jamy nosowej u kota znajdują się małżowiny nosowe, tworzące system filtrujący i ogrzewający powietrze, które dostaje się dalej do dróg oddechowych. Błona śluzowa, którą małżowiny są wyścielone, jest bardzo wrażliwa na ciała obce, nawet bardzo niewielkich rozmiarów. Kiedy drobinki dostaną się do nosa i osiądą na niej, pobudzane są zakończenia nerwów, które stymulują ośrodki odpowiedzialne za kichanie, znajdujące się w pniu mózgu oraz w rdzeniu przedłużonym. W trakcie kichnięcia krtań kurczy się a mięśnie brzucha napinają się. Siła kichnięcia jest tak duża, że może wpłynąć na rytm serca, wyrzucane powietrze jest rozpylane na dużą odległość. Jakie są przyczyny kichania u kotów? Kiedy jest to objaw niepokojący, a kiedy można powiedzieć pupilowi „na zdrowie” i zapomnieć o tym incydencie? Czy każde kichnięcie powinno być skontrolowane przez lekarza weterynarii? Postaram się odpowiedzieć na te pytania w poniższym artykule. Dlaczego kot kicha?Kichanie z powodu alergiiSmogDym papierosowy lub kurzEkspozycja na intensywne światło słoneczneCiała obce w nosie kotaGuzy nowotworoweZły stan uzębienia kotaInfekcje bakteryjneKoci katarGrzybica a kichanie u kotaDiagnostyka i rozpoznanieDomowe sposoby na kichanie Dlaczego kot kicha? Przyczyn kichania u kota jest wiele. Poniżej znajdziesz najczęstsze z nich. Kichanie z powodu alergii Do przyczyn niezakaźnych należą na przykład alergia, inaczej nadwrażliwość. Kichanie jest zwykle objawem alergii wziewnej, czyli na przykład na pyłki. Do najbardziej uczulających pyłków zaliczane są te z traw, ale także z brzozy i wierzby. Kichaniu towarzyszy wtedy zaczerwienienie i rozpulchnienie spojówek, surowiczy wypływ z nosa i oczu. Mimo tego kot często ma dobry humor i jest skory do zabawy, nie występuje też pogorszenie apetytu. Nie obserwuje się także podwyższenia temperatury. Obecność pyłków w powietrzu bardzo często działa drażniąco nawet na te koty, które nie są alergikami. Duże zagęszczenie tych substancji w powietrzu podrażni nawet najbardziej wytrzymały koci nos. Każdy pacjent jest inny – i każde kichnięcie jest inne. Ciężko jest zastosować uniwersalny przewodnik po kocich kichnięciach. Co jeśli przy kichaniu występują inne objawy? Smog Zanieczyszczone powietrze podrażnia błony śluzowe nosa nie tylko u kotów, ale też u innych zwierząt a także u ludzi. Organizm broni się przed smogiem, jak tylko może – a kichanie jest przecież mechanizmem obronnym. Jeśli zatem nasilone kichanie jest obserwowane w okresie jesienno – zimowym i nie towarzyszy mu wypływ z nosa, ani pogorszenie ogólnego stanu zdrowia i samopoczucia, najprawdopodobniej przyczyną jest właśnie smog. Dym papierosowy lub kurz Obecność dymu papierosowego lub kurzu w powietrzu bardzo często doskwiera naszym pupilom. Bierne palenie tytoniu to najgorsze, co opiekun może zafundować swojemu kotu. Bardzo często ekspozycja na dym papierosowy powoduje podrażnienie błony śluzowej w drogach oddechowych oraz odruch kichania a w dalszej przyszłości zwiększoną podatność na astmę, choroby oskrzeli oraz predyspozycje do nowotworzenia tkanek. Rzucenie palenia wychodzi na zdrowie nie tylko właścicielom kotów, ale także ich czworonogom. Ekspozycja na intensywne światło słoneczne Ekspozycja na intensywne światło słoneczne jest bardzo ciekawą przyczyną ataku kichania. Już Arystoteles zauważył tą zależność u ludzi i opisał ją. Dotyczy co prawda w głównej mierze człowieka, jednak wiele kotów również kicha podczas kąpieli słonecznych lub nagłej ekspozycji na światło. Jedna z teorii o przyczynach powstawania tego odruchu mówi o nadmiernej stymulacji gałki ocznej. Nerw wzrokowy, doprowadzając gwałtowny i intensywny impuls do mózgu, pobudza też sąsiadujące ośrodki – w tym ośrodek kichania. Nie jest to teoria udowodniona naukowo, jednak kto z nas nigdy nie kichnął wychodząc na słońce? Ciała obce w nosie kota Ciało obce znajdujące się w nosie jest kolejną, niezakaźną przyczyną kichania u kota. Ciekawski koci nos często ma kontakt z różnymi substancjami, trawami, kłosami. Wystarczy jeden, mocny wdech w nieodpowiednim miejscu i fragment trawy, kłosa, sierści, igliwia lub drobnego nasionka może zostać zaaspirowany do jamy nosowej. Jest to bardzo nieprzyjemne dla kota – często atak kichania jest dość długi, towarzyszy mu pocieranie nosem o różne przedmioty, pocieranie łapką o nos, głośne miauczenie. Warto obejrzeć wtedy dokładnie nos – jeśli zauważony zostanie wystający fragment ciała obcego można go delikatnie, ostrożnie i powoli usunąć, za pomocą pęsety. W przypadku, gdy ciało obce utkwiło głęboko – lepiej jest udać się do lekarza weterynarii. W niektórych przypadkach, kiedy zostaną przeoczone pierwsze objawy, może dołączyć śluzowo – ropny wypływ z nosa, gorsze samopoczucie, brak chęci do jedzenia – są to objawy powikłania bakteryjnego uszkodzonej tkanki. W takich wypadkach konieczna jest pilna wizyta, usunięcie ciała obcego, dobranie odpowiednich antybiotyków i wygojenie zainfekowanej okolicy. Guzy nowotworowe Guzy nowotworowe w jamach nosowych lub w gardle a także twory przypominające polipy, bardzo często są przyczyną kichania. Rzadko kiedy dają się zauważyć w początkowym stadium wzrostu. Zazwyczaj długo nie dają żadnych objawów, a kiedy są wykryte jest już za późno na skuteczną terapię. Bardzo często guzom w tej lokalizacji towarzyszy: brak apetytu, apatia, pogorszenie ogólnej kondycji zwierzęcia. Da się usłyszeć ciężki, chrapliwy oddech przez nos, zwierzę częściej oddycha przez jamę ustną. Podczas kichania wydalane są skrzepy krwi, często da się zaobserwować wypływ z nosa, o różnym charakterze – może być na początku śluzowaty z domieszką krwi, może w późniejszym czasie przerodzić się w czysto krwisty. Rokowanie w takich przypadkach jest bardzo ostrożne – tylko niektóre guzy nowotworowe, zlokalizowane w tej okolicy są podatne na leczenie farmakologiczne. Zły stan uzębienia kota Przyczyną kichania może być też zły stan uzębienia pupila, zwłaszcza dotyczący zębów szczęki. Zaniedbanie higieny jamy ustnej kota może być przyczyną wielu problemów zdrowotnych. Nadmierne gromadzenie się płytki bakteryjnej powoduje powstawanie ognisk tworzenia kamienia nazębnego. Kamień narasta, wnikając głęboko w kieszonki zębodołowe oraz podnosząc linię dziąsła. Baterie wnikają coraz głębiej pod dziąsło, powodując osłabienie osadzenia zęba w zębodole oraz pogłębienie infekcji w obrębie jamy ustnej. Mogą tworzyć się ropnie okołowierzchołkowe, które bywają częstą przyczyną kichania kota. W takich przypadkach, oprócz kichania można zauważyć bardzo nieprzyjemny zapach z jamy ustnej pupila. Kot jest niechętny do jedzenia, może przyjmować pokarmy żując je tylko jedną stroną. Bywa, że koty uciekają od miski w trakcie posiłku. W takich przypadkach terapia polega na usunięciu przyczyny pierwotnej, czyli kamienia nazębnego, ekstrakcji zębów objętych procesem paradontozy oraz wyleczeniu ropni okołowierzchołkowych. Infekcje bakteryjne Do przyczyn zakaźnych kichania można zaliczyć infekcje bakteryjne. Surowicza wydzielina z nosa bywa całkiem niezłą pożywką dla wielu bakterii. Bakterie najczęściej są czynnikiem wikłającym, raczej rzadko przyczyną pierwotną nadmiernego kichania. W przypadku infekcji bakteryjnej kichaniu towarzyszy ropny wypływ z nosa, gęsty, o zabarwieniu żółtawo – zielonym. Bardzo często spotykamy się z osłabieniem apetytu, brakiem chęci do zabawy. Bakterie, które najczęściej wikłają infekcje w obrębie jamy nosowej to na przykład: Chlamydophila felis, Bordatella bronchiseptica, Mykoplasma felis. W przypadkach infekcji bakteryjnej kluczowe jest szybkie włączenie do terapii odpowiednich antybiotyków, na które są wrażliwe dane bakterie. Koci katar Wirusowe czynniki wywołujące kichanie można połączyć z tymi, które są odpowiedzialne za koci katar. Są to głównie herpeswirus koci typu 1 (FHV-1) oraz kaliciwirus koci (FCV). W przypadku infekcji wywołanej przez czynniki wirusowe kichaniu towarzyszy katar – wodnisty, surowiczy, który może zgęstnieć w przypadku powikłania bakteryjnego. W przypadku infekcji wirusowych ważne jest wspieranie kociej odporności, przez odpowiednie preparaty witaminowe, suplementy, dietę o odpowiednim składzie i jak najlepsze warunki środowiskowe. W przypadkach intensywnej infekcji są wprowadzane leki przeciwwirusowe oraz antybiotyki, które mają zwalczyć możliwość powikłań bakteryjnych. Grzybica a kichanie u kota Infekcje grzybicze są raczej rzadko spotykanym problemem, jeśli chodzi o kocich pacjentów. Kichanie jest obserwowanym objawem, raczej rzadko pojawia się wypływ z nosa. Kot może być apatyczny, niechętny do jedzenia. Na nosie i w obrębie jam nosowych może pojawić się białawy nalot, trudny do usunięcia, wrastający w powierzchnię błony śluzowej. Nozdrza mogą być pokryte nadżerkami i owrzodzeniami w późniejszym okresie choroby. Raczej rzadko grzybica jest pierwotną przyczyną infekcji, częściej wikła zakażenie wirusowe lub bakteryjne. Najczęstszą przyczyną jest drożdżakopodobny drobnoustrój o nazwie Cryptococcus neoformans. Zakażenie grzybicze może być też wywołane przez drobnoustroje z rodzaju: Aspergillus, Trichophyton, Penicillium. Diagnostyka i rozpoznanie Rozpoznanie chorób objawiających się kichaniem Koci katar jest chyba najczęstszą przyczyną kichania u kotów. Te dwa słowa powodują ciarki na ciele każdego kociego opiekuna. Jest złożoną jednostką chorobową, spowodowaną zarówno przez wirusy jak i bakterie. Jednak nie każde, pojedyncze kichnięcie może zwiastować nadchodzącą klęskę i długotrwałe leczenie. Więcej informacji o kocim katarze możecie przeczytać w tym artykule: Kichanie raz na jakiś czas, w częstotliwości jednego kichnięcia na dobę nie jest niczym niepokojącym, zwłaszcza, jeśli nie towarzyszą mu żadne inne, niepokojące objawy. Jeśli jednak ataki kichania są częste, występują w seriach albo o określonej porze, lub towarzyszą im inne objawy, warto zastanowić się nad wizytą u lekarza weterynarii. W przypadku uciążliwego i uporczywego kichania warto zdecydować się na badanie dodatkowe w celu ustalenia przyczyny tego stanu rzeczy. Warto przeprowadzić badanie RTG – pozwoli na ocenę struktur kostnych w obrębie nosa, pozwoli wykluczyć obecność cieniujących ciał obcych. Dzięki zdjęciu RTG można też zauważyć niektóre procesy nowotworowe, zwłaszcza te, które powodują deformację i lizę kości. Rhinoskopia to endoskopowe badanie jam nosowych. Przeprowadza się je w znieczuleniu ogólnym. Polega na włożeniu cienkiego zgłębnika wyposażonego w kamerę do nozdrzy, od strony jamy ustnej. To badanie pozwala w bardzo dokładny i precyzyjny sposób obejrzeć wszystkie struktury znajdujące się w jamach nosowych, sprawdzić prawidłowy przebieg przegrody nosowej. Dzięki rhinoskopii można potwierdzić lub wykluczyć obecność guzów nowotworowych, nacieków zapalnych, obecność nalotów grzybiczych w jamach nosowych. Nawet najdrobniejsze ciało obce zostanie zauważone w trakcie tego badania. Domowe sposoby na kichanie Czy są jakieś domowe sposoby na nadmierne kichanie u kota? Kluczowe w przypadku kichania jest ustalenie jego przyczyny. Dopiero po dokładnym zdiagnozowaniu problemu, można mówić o sposobach i metodach leczenia. Z pewnością są domowe sposoby na zmniejszenie intensywności objawów kociego alergika – usunięcie poduszek z naturalnego pierza, częste pranie legowisk dla kota i kocyków, odkurzanie i wietrzenie pomieszczeń. Koty, które kichają głównie z powodu smogu i zanieczyszczeń powietrza poczują ogromną ulgę, kiedy troskliwi opiekunowie zdecydują się na zakup domowego filtra powietrza i rzucą palenie. Jak w przypadku każdego schorzenia, bardzo ważne są konkrety – dopiero po ustaleniu dlaczego kot kicha, można wdrożyć skuteczną terapię, i na kocie „A psik!!” odpowiedzieć spokojnie „na zdrowie!”. Przez aktualizacja dnia 18:58 Grzybica u psa Grzybica jest niezwykle zaraźliwą chorobą, która przenosi się między różnymi gatunkami. Oznacza to, że zarówno my możemy zarazić się od psa, jak i on od nas. Grzybice można podzielić na grzybice powierzchowne (skórne, inaczej dermatofitozy, dotyczące skóry i jej wytworów – włosów, pazurów) i głębokie, czyli takie, które dotykają narządów wewnętrznych. Dermatofitozy występują znacznie częściej, natomiast ich zdiagnozowanie może sprawiać trudność, podobnie jak samo leczenie, kiedy grzybica już została rozpoznana. W większości przypadków grzybica u psa powodowana jest przez grzyby takie jak: Microsporum canis, Microsporum gypseum, Microsporum persicolor, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton verrucosum. Większość zakażeń powoduje pierwszy z wymienionych – Microsporum canis. Najbardziej narażone na rozwinięcie się grzybicy są zwierzęta młode, z obniżoną odpornością, narażone na stres, a także żyjące w dużych skupiskach – na przykład w schroniskach. W niektórych przypadkach zwierzęta stają się bezobjawowym nosicielem (szczególnie długowłose koty), od których nasz pies może się zarazić poprzez bezpośredni kontakt. Grzyby te są bardzo oporne na warunki środowiska, przez co wiele zwierząt może stać się ich nosicielami i zarażać kolejne. Zarażać mogą też pasożyty, takie jak pchły, wszy, wszoły czy muchy. „Nośnikami” mogą stać się ponadto legowiska, pluszowe zabawki i ogólnie całe mieszkanie, w którym przebywa zarażone zwierzę i znajduje się w nim jego sierść, na której grzyby bytują. Wszelkie przedmioty służące pielęgnacji sierści (szczotki, nożyczki, grzebienie) także stanowią zagrożenie. Niestety zarodniki grzybów spotyka się nawet w miejscach, w których nigdy nie było żadnego nosiciela – zarodnikom wystarczy bowiem… kurz! To oznacza, że zarodniki grzybów można spotkać dosłownie wszędzie. To wyjaśnia, dlaczego grzybica u psów jest tak często spotykana. Grzybica u psa jest o tyle trudna w zdiagnozowaniu, że jej objawy są różnorodne i można przypasować je do wielu innych chorób skóry. Co ważne, dermatofitoza nie powoduje zmian behawioralnych u psa – zwierzę nie wykazuje zmniejszonego apetytu, nie jest osowiałe, nie występuje również gorączka. Objawy grzybicy u psa Symptomy grzybicy u psa są uzależnione od jego wieku, odporności i rodzaju grzyba, którym został zainfekowany. Zwykle jednak mamy do czynienia z owalnymi wyłysieniami z łuszczącą się w tych miejscach skórą. W centrum plackowatej zmiany może być widoczne zaczerwienienie, a także grudki i strupy. Skóra często pokryta jest szarym nalotem, którego wygląd określany jest jako oszronione ściernisko. Włosy łamią się blisko powierzchni skóry, jednak cebulki zostają nietknięte i zdrowe. Może powstać miejscowy, powierzchowny stan zapalny w miejscu powstania grzybni. Infekcji raczej nie towarzyszy świąd, więc pies nie będzie się wydrapywać, chyba że wystąpi stan zapalny. Zmiany skórne mogą występować na całym ciele. Grzybica u psa – rozpoznanie ©Shutterstock Tak jak zostało wcześniej wspomniane, grzybica u psa sprawia trudności w rozpoznaniu ze względu na to, że wiele innych chorób skóry daje podobne objawy. Z tego powodu bardzo ważne jest dokładne zbadanie zwierzęcia i upewnienie się przez lekarza weterynarii, że ma do czynienia właśnie z grzybicą, a nie inną chorobą. Istotny jest wywiad z opiekunem, bo dzięki niemu dostarczymy istotnych informacji lekarzowi – o tym, czy pies mógł mieć kontakt z potencjalnym nosicielem lub był w miejscu, w którym mogły bytować zarodniki. Wszystkie przebyte choroby, podawane leki czy sytuacje stresowe u psa mają ogromne znaczenie. Po wywiadzie lekarz obejrzy zmiany skórne – często to wystarczy do postawienia diagnozy. Jeśli jest taka możliwość, ważne jest wykonanie badania w świetle ultrafioletowym (lampa Wooda), które ujawnia miejsca zainfekowane przez M. canis. Trzeba jednak pamiętać, że jeśli w tym badaniu nie zostanie rozpoznany powyższy rodzaj grzyba, nie oznacza to braku dermatofitozy – inne grzyby nie są widoczne w świetle tej lampy. Dodatkowo można wykonać badanie mikroskopowe włosów i zeskrobinę skóry z obszarów zmienionych chorobowo. Dobrym krokiem jest wykonanie posiewu (hodowla na podłożu mikologicznym), na wynik którego czeka się miesiąc. Leczenie grzybicy u psa Leczenie jest dobierane indywidualnie i zależy od zmian skórnych. Preparaty przeciwgrzybicze można podawać zarówno miejscowo, jak i ogólnie – zwykle stosuje się oba te rozwiązania jednocześnie. Sierść wokół zmiany powinna zostać wygolona z zapasem. Terapia złożona wyłącznie z preparatów stosowanych miejscowo na zmienione chorobowo miejsca jest wykorzystywana tylko w przypadku, gdy zmian jest niewiele i nie są duże. Preparaty przeciwgrzybicze dostępne są w formie tabletek i maści. W wielu przypadkach leczenie grzybicy u psa trwa nawet kilka miesięcy. Grzybica u psa – leczenie domowe Czy istnieją domowe metody leczenia tej przypadłości? Tak na dobrą sprawę nie mamy możliwości podjęcia leczenia naszego psa w domu. Przede wszystkim trudność sprawia sama diagnoza – nawet lekarzom weterynarii. Dlatego my tym bardziej nie powinniśmy się tego podejmować, bez wiedzy i profesjonalnego sprzętu, który potwierdziłby chorobę. Jeśli zauważymy jakiekolwiek zmiany na skórze naszego psa, jak najszybciej powinniśmy udać się z nim do gabinetu. Kiedy mamy już diagnozę, otrzymamy odpowiednie leki. Mimo, iż niektórzy polecają smarowanie zmian skórnych octem jabłkowym, olejem kokosowym czy ząbkiem czosnku - żaden z tych naturalnych specyfików nie wyleczy grzybicy, najwyżej złagodzi jej symptopmy. Nie należy więc stosować żadnych domowych sposobów na leczenie grzybicy u psa, jako jedynych środków zaradczych. Jest natomiast szereg czynności, które można podjąć w ramach profilaktyki. Przede wszystkim należy dbać o to, aby nasz pies nie miał kontaktu z dużą liczbą innych psów i kotów. Spacery powinny odbywać się pod kontrolą, na smyczy, warto też unikać wizyt w hotelach dla psów. Wiążą się nie tylko z ryzykiem zakażenia, ale także powodują stres, który obniża odporność. Jeśli nasz czworonóg ma przebywać w miejscu, w którym wcześniej było zwierzę z grzybicą, koniecznie trzeba dokładnie oczyścić wszystkie przedmioty oraz odkurzyć każdy zakamarek. Pies może zarazić się także podczas kąpieli w dzikich zbiornikach wodnych, stawach czy rozlewiskach, dlatego dla jego dobra warto ich unikać. Na ryzyko zarażenia wpływa ponadto dieta – nieprawidłowa, niezbilansowana doprowadzi do osłabienia odporności. Warto zadbać o dobrej jakości karmę. Konieczne jest zapewnienie skutecznej ochrony przeciw pasożytom zewnętrznym, takim jak pchły czy wszy, bo i one mogą przenosić zarodniki grzybów. Na rynku dostępna jest ponadto szczepionka, jednak zaszczepienie psa nie zapobiega zachorowaniu, a jedynie skraca czas występowania objawów. Nie jest szczególnie zalecana przez lekarzy weterynarii, ponieważ ustąpienie symptomów nie oznacza pełnego wyzdrowienia, co może sprawić trudność w zupełnym wyleczeniu pupila. Źródła: 1. J. Karaś – Tęcza, J. Czogała, Nieodkryte tajemnice grzybic skórnych u psów i kotów, Magazyn Weterynaryjny, 05/2012, 2. P. Wilkołek, M. Szczepanik, Grzybice głębokie skóry u psów, Magazyn Weterynaryjny, 01/2012. Grzybica u kota jest chorobą, która może szybko rozprzestrzenić się w środowisku życia zwierzęcia. Grzyby ją wywołujące atakują również ludzi poprzez kontakt bezpośredni z chorym kotem lub pośredni. Objawami zarażenia się grzybicą od kota są wykwity skórne i świąd. Grzybica u kota jest chorobą, która może szybko rozprzestrzenić się w środowisku życia zwierzęcia. Grzyby ją wywołujące atakują również ludzi poprzez kontakt bezpośredni z chorym kotem lub pośredni. Objawami zarażenia się grzybicą od kota są wykwity skórne i świąd. Grzybica jest jedną z częstszych chorób skórnych występujących u domowych kotów, która cechuje się wysoką zaraźliwością. Wiele infekcji grzybiczych przebiega bezobjawowo. Symptomy schorzenia mogą pojawić się dopiero przy osłabieniu układu odpornościowego zwierzęcia. Kasia gotuje z ptysie z kremem Grzybica u kota – czym jest i jakie są jej przyczyny? Grzybica u kota zaliczana jest do zoonoz, czyli chorób mogących przenosić się na człowieka na drodze bezpośredniego kontaktu ze zwierzęciem lub pośrednio przez przedmioty (np. legowisko) lub surowce pochodzące od niego. Na zakażenie w największym stopniu narażone są osoby z obniżoną odpornością, małe dzieci oraz osoby w starszym wieku. Grzybica skórna u kota wywoływana jest przez dermatofity – pasożytnicze grzyby, które żywią się substancjami zawartymi w komórkach skóry zwierzęcia. Przyczyną większości infekcji grzybiczych u kotów jest Microsporum canis. Największe ryzyko zachorowania dotyczy kotów młodych oraz z osłabionym systemem odpornościowym na skutek innych chorób, np. białaczki, kociego kataru, ale także w wyniku źle zbilansowanej diety i niedoboru niezbędnych witamin. U kocic spadek odporności występuje w trakcie rui, ciąży oraz karmienia kociąt. Grzybica częściej rozwija się u kotów długowłosych, gdyż z długiego i gęstego futra trudniej jest usunąć zarodniki dermatofitów podczas pielęgnacji. Choroba może rozprzestrzeniać się między zwierzętami poprzez kontakt bezpośredni zdrowego kota z chorym lub przez styczność zdrowego pupila z zainfekowanymi przedmiotami, takimi jak: szczotka, drapak, miska lub legowisko. Objawy grzybicy u kota – jak rozpoznać chorobę u swojego pupila? Koty mogą być bezobjawowymi nosicielami choroby, ale mimo to stanowią potencjalne zagrożenie roznosząc zarodniki grzybów w swoim otoczeniu. Zmiany skórne obejmują najczęściej głowę, uszy, pyszczek, opuszki łap, a niekiedy całe ciała (zwłaszcza jego boczne partie). Grzybica może zaatakować również pazury. W pierwszym stadium objawowej postaci choroby symptomy są niewidoczne. U zwierząt z czasem zaczynają pojawiać się: łyse placki, strupy, rumień, łuszcząca się skóra oraz pęcherzyki z wysiękiem. Skóra u kota może być zaczerwieniona oraz zgrubiała. Na futrze zwierzęcia widoczne są miejsca, w których włosy są przerzedzone, matowe i mają skróconą długość. Początkowo chora skóra nie drażni zwierzęcia, jednak zrogowaciały naskórek powoduje zatykanie gruczołów łojowych, co sprzyja nadkażeniom bakteryjnym. Wówczas pojawia się ból i uporczywe swędzenie mogące doprowadzić do rozjątrzenia zmienionych chorobowo miejsc skóry na skutek drapania. Konsekwencją jest powiększanie się ran oraz powstawanie ropnych zakażeń. Objawami grzybicy odzwierzęcej u ludzi są: skórne wykwity plamisto-złuszczające, stan zapalny skóry, łuszczenie się zmian skórnych, uczucie pieczenia i swędzenia skóry. Grzybica u kota – profilaktyka i leczenie Grzybica u kota oraz ludzi jest chorobą całkowicie uleczalną, choć wiąże się z długotrwałym przyjmowaniem środków farmakologicznych. W leczeniu stosuje się specjalistyczne preparaty przeciwgrzybicze o działaniu miejscowym (np. maści) oraz w formie doustnej. Choremu zwierzęciu leki podaje się przez okres kilku tygodni. Po zdiagnozowaniu choroby u kota należy dokładnie odkurzyć mieszkanie, zwłaszcza pomieszczenia, w których kot przebywał najczęściej. Konieczne jest również zdezynfekowanie przedmiotów, z którymi zwierzę miało codziennie styczność. Najskuteczniejszym sposobem na zmniejszenie ryzyka zarażenia się oraz innych domowników lub zwierząt jest izolacja chorego zwierzęcia oraz zachowanie środków ostrożności (np. stosowanie środków odkażających, rękawiczek itd.) przy codziennej pielęgnacji kota. W przypadku zauważania u siebie lub u innych osób niepokojących objawów należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem i rozpocząć leczenie.

grzybica u kota domowe sposoby